Behzat Ç. gibi Ankara'da doğup büyüyen bir adamın duyup duyabileceği bütün sıkıntıların mimari karşılığı Ankara Adliyesi'dir.Kafka burayı görseydi, "Adamlar yapmış," deyip yazarlığı bırakırdı.

Ben mutsuzluğa karşıyım,” dedim.“Neden?”“Çok fazla mutsuz insan var.

hayatın akışına bir sefer ayak uyduramadın mı arkadan gelen tekmeyi yapıştırırdı çünkü

Tavandaki izlerden bir dünya haritası oluşturmaya çalışıyordu.

Cidden kalbim deşilmişti o anda, kurumuş bir göldeki çatlak gibi, git gide büyüyordu o çatlak, bir fay hattı kadar büyümüştü, uçuruma dönüşüyordu. Bazen küçük bir çatlak git gide büyür ve tam ortadan ikiye böler insanı, öyle olmuştu işte, toplum ve ben ayrı tarafta kalmıştık bir anda.

Sorar gibi baktı. Üstelemedim. Söylemekten vazgeçtiğim şeyler söylediklerimden daha fazla. Çünkü insanları üzmek istemiyorum.

Kendimizi özgür zannediyoruz oysaki sadece ipimizi biraz uzun bırakmışlar. Sınırlara gelince fark ediliyor bu. Dışarı çıkmak isterken kendini cama vurup duran yarı delirmiş kara sinekler gibiyken. Sadece geceleri, yapayalnız ve yalınayakken anlaşılabilecek şeyler var.

Kimse kimseyi mutlu edemez. Mutluluk sadece gasp edilebilir bir şey. Hayatın boyunca mutlu olduğun anları toplasan, on beş yirmi dakikadan sonrası haksız kazanç gibi gelir.

İnsan zamanını durdurmak istediği yere aittir.

En büyük aşklar bitiyor, bir pet şişe beş yüz yıl yaşıyor, peki sen şimdi niye öldün ki martıcık?